0 In Persoonlijk

Ik ben een echte klungel

Ik ben een echte klungel. Foto: Bixabay

Ik beken. Ik ben een echte klungel. Elke dag heb ik wel een oeps momentje. Honderden klavertjes vier zullen mij net kunnen helpen.  Ergste is nog wel dat ik het heb doorgegeven. Doorgegeven aan sommige van mijn kinderen.

Ik ben al een klungel zolang ik het me kan heugen. Mensen om mijn heen zullen direct weten waar ik het over heb. Als ik zeg dat ik zo’n beetje alles in mijn lichaam wel eens gekneusd heb dan overdrijf ik niet. De manier waarop is soms beschamend maar vaak eigenlijk gewoon dom en grappig tegelijk.

Hoe uit het klungelen zich?

Ik struikel over dingen die er soms niet eens zijn. Mijn eigen voeten bijvoorbeeld. Of net die ene boomstronk niet zien. Daar overheen struikelen en je arm op twee plaatsen breken. Met je duim en step ergens klem komen te zitten waardoor ik mijn duim breek. Ja ik krijg het voor elkaar.

Mij verstappen waardoor ik beide voeten tegelijk verzwik. Twee weken mocht ik er niet op lopen. Twee weken!!! En dit is me niet 1 keer overkomen maar zelfs twee keer.

Elke vinger en rib heb ik minstens 1 keer gekneusd. En de manier… tja wat zal ik zeggen. Als een echte klungel. Struikelen over een tafel en daardoor meerdere ribben kneuzen. In de enthousiasme van praten gebruik ik graag mijn handen. Even de toonbank (in de winkel waar ik toen werkte) over het hoof zien. Met volle vaart mijn hand er aan stoten. Gevolg: 3 gekneusde vingers.

Ook bulten en blauwe plekken zijn mij niet vreemd. Altijd wel ergens een blauwe plek, schram of bult.

Kindermishandeling

Als kind was het geklungel zelf zo erg dat ik een vaste klant was bij de dokter en ziekenhuis. In het ziekenhuis ben ik zelfs een keer apart genomen om met mij te praten. Een verhoor omdat mijn verhalen hoe ik iets kneusde of brak. De verhalen waren best vreemd.. Zo wilde ze achterhalen of de verhalen echt waren of verzonnen. Je weet het immers nooit of een kind mishandeld wordt. En zoals ik er vaak uitzag kan ik me er best iets bij voorstellen.

“Gelukkig” gebeurde de meeste ongelukken niet thuis of in de buurt van mijn moeder. Waardoor mijn ouders niet lang verdacht werden.

Nee de meeste ongelukken gebeurde op school of zelfs een keer toen ik op schoolreisje was. Terwijl alle hoofdjes bij het terug komen van de schoolbus langzaam boven kwamen bleef die van mij weg. Daarmee wist mijn moeder genoeg. Er is iets ergs met haar gebeurd. Nee ik zat niet in de schoolbus. Maar in Den Haag in het ziekenhuis met een gebroken arm.

Klungelen in mijn volwassen jaren.

Als kind was ik een klungel. Dat zijn wel meer kinderen. Maar zelfs in mijn volwassen jaren ga ik gezellig verder.

Nergens ligt ijs op de weg maar net dat ene kleine stukje ijs glij ik met mijn fiets over uit. ( ter verdediging met mij meerdere mensen) Met het gevolg dat ik mijn voet kneus en meer dan een maand mijn grote teen niet kan bewegen. Zelf nu kan ik het nog niet optimaal wiebelen.

Mijn middel vinger tussen de deur te krijgen en daardoor naar de eerste hulp kan gaan. Vinger top lag er bijna af. Dankzij de stalen anti inbraak strips. Loop je dan met je middelvinger in het verband, omhoog te houden.

Ik loop tegen glazen deuren op. Glij regelmatig uit. Zo liep in de dezelfde bar een keer tegen hun glazen deur aan maar glee ik daar ook een keer midden in de bar uit. Iets met hoge pumps en een natte vloer. Ergste was nog wel dat ik die dag een korte rok aan had. ik zag er vast aller charmantst en vrouwelijk uit daar languit op de vloer.

Gevolgen van mijn geklungel

Dat ik een klungel bent en mij altijd wel iets overkomt daar ben ik ondertussen wel aan gewend. Net als veel mensen om mijn heen. Vaak kan ik er achteraf smakelijk om lachen. Maar al dat geklungel heeft ook gevolgen.

Zo zijn de botbreuken in mijn arm nooit meer geheel goed gekomen. Mijn arm is niet mooi recht en kan maar voor een deel draaien. Dit beperkt mij wel in bepaalde dingen om te doen. Iets simpels als tennissen of bowlen. Maar naar meer dan 30 jaar al met dit probleem te leven weet ik niet beter en is het voor mij normaal. Een probleem dat ik kan verhelpen door het operatief weer te laten breken en met pennen vast kan laten zetten. Nou nee, ik bedank hier vriendelijk voor.

De klungel gene doorgegeven.

Zoals ik al eerder vertelde heb ik de klungel gene doorgegeven. Mijn oudste is het ergst van allemaal. Met zijn ADHD en daarmee de impulsiviteit altijd in voor geklungel.

Net als ik is ook hij altijd bedekt met blauwe plekken. Heeft hij regelmatig een gat in zijn hoofd gehad. En ook al de nodige ribben gekneusd gehad. De eerste hulp en de huisartsen praktijk heeft hij ook met grote regelmaat van binnen mogen bekijken.

Hij heeft een gave om tegen stoepranden aan te fietsen en tegen palen aan te lopen. Te struikelen over helemaal niks. Muren en deurposten regelmatig aan een nadere  inspectie te onderwerpen.

Samen klungelen

Het ergste is nog wel dat door zijn onhandigheid hij bij mij blijvend letsel heeft veroorzaakt. Klinkt erger dan het is. Maar leuk is anders. Zo kwam hij ooit in zijn enthousiasme op mij af gerend en sprong ineens in mijn nek. Met zo’n 30 kg bungelde hij aan mijn nek. Iets knapte er in mijn nek. Na een paar dagen zou het wel over zijn…..

Maar niets bleek minder waar. Volgens de huisarts moest ik het vooral warm houden. Dan gaat het vanzelf wel weer over. Na meer dan een week trok ik de pijn niet meer. Kon ik eerst mijn hoofd niet bewegen, inmiddels mijn hele arm niet meer. Maar volgens het ziekenhuis was er niks aan de hand. Vooral warm houden.

Uiteindelijk bleek dat zowel de huisarts en het ziekenhuis de verkeerde diagnose hadden gesteld. Een aantal nekwervel waren door de klap verschoven. Het warm houden van de spieren hadden een averechts effect. Het stimuleerde een ontsteking in mijn nek. Maanden ben ik bezig geweest voordat de ontsteking helemaal weg was en daardoor mijn wervels langzaam weer op zijn plek gezet konden worden. Kortom een opeenstapeling van alles wat er ook maar mis kan gaan. De story of my life.

Mijn nek zal nooit meer helemaal goed komen. Er is te veel ruimte ontstaan tussen mijn wervels waardoor ze heel snel scheef kunnen gaan. Dan ben ik dagen bezig om het weer goed te krijgen. Gelukkig weet ik nu wat ik dan vooral moet doen om het zo snel mogelijk weer goed te krijgen. Maar nog belangrijker hoe ik de kans er op zoveel mogelijk kan verkleinen.

Lees ook eens: Bekentenis van een moeder

Ik kan nog wel even doorgaan met al ons geklungel. Maar ik denk dat je met dit verhaal wel een idee krijgt. Ik heb mijn inner klungel inmiddels omarmt. Het hoort bij mij. It’s who i am. Ben jij ook een klungel? En zo ja hoe uit zich dat?

Melanie mijn naam. BMelloW.nl

Volg jij mij al op: Pinterest, Facebook, Instagram, Twitter  & Google+

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply