6 In Mijn kind is anders/ Persoonlijk

Mijn kind is anders. Het verhaal van Caroline over hoogbegaafdheid.

Mijn kind is anders. Het verhaal van Caroline over hoogbegaafdheid.BMelloW.nl.

Ik deed laats een oproep aan mensen die kinderen hebben die anders zijn, of zelf anders zijn. Het anders zijn kan van alles zijn. Van hoogbegaafd tot een zeldzame ziekte. Met deze rubriek hoop ik op meer begrip en op steun. Een herkenning in het verhaal, het anders zijn. Vandaag lees je het verhaal van Caroline.

Caroline schreef mij een heel lang verhaal. Ik heb na lang wikken en wegen er voor gekozen om het verhaal in tweeën te verdelen. Dit omdat het verhaal inkorten afbreuk deed aan het verhaal. “De boodschap, de erkenning” Volgende week deel twee waarin Caroline verteld over de lange weg voor ze een diagnose konden stellen. Een auto-immuunziekte.

Vandaag in deel 1 verteld Caroline haar verhaal over haar hoogbegaafdheid en wat dat met haar doet.

Hoogbegaafdheid klikt als een fantastische gaven maar is dat ook zo.

Laat me starten met in het kort me voor te stellen.

Ik ben Caroline, 29 jaar en kort gezegd een creatief, grimerend, cat-aholic, sociaal beestje en master in de orthopedagogiek. Daarnaast hou ik van lachen, tijd doorbrengen met vriend(in)en, foto’s trekken, naaien, breien en alles DIY en ben ik een super trotse tante. Ahja ik heb ook een genetische ziekte, die mijn leven sterk beïnvloed, maar zeker niet volledig bepaald!

De zoektocht.

Mijn zoektocht heeft 14 jaar geduurd, je kan dus best wel zeggen dat het behoorlijk zeldzaam is, maar vooral vrij onbekend hier in ons belgenlandje, opvallend genoeg is het in ons buurland veel meer gekend. 14 jaar zoeken en wachten op een diagnose, laat me het zo zeggen, voor een perfectionist en controlefreak zoals ik, best wel een moeilijke periode. Tot het kind een naam had en het verdict gevallen was. Ik heb EDS, Ehler-danlossyndroom. Een genetische bindweefsel/spier/auto-imuunziekte die gepaard gaat met veel pijnen, ontstekingen, ontwrichtingen, een heel zwak immuunsysteem en jammer genoeg niet te genezen is, maar wel onder controle te houden met de nodige therapieën en medicatie. Alsof dit niet genoeg was heb ik daarnaast ook nog de ziekte van Lyme in m’n bloed zitten, of ze actief is, daar is men nog niet achter, en ben ik hoogbegaafd, hoewel ik mezelf zo absoluut niet zie hoor.

Wat maakt me nu anders?

Wel daarvoor moet ik mijn verhaal even opsplitsen, het ene stuk over het hoogbegaafdheid, het andere over het ziek zijn. Laat me maar beginnen met het hoogbegaafd zijn.

In tegenstelling tot vele andere kinderen en jongvolwassen die ik ken of waar ik in het verleden via mijn toenmalig werk mee in contact kwam, heb ik eigenlijk heel weinig of geen problemen ervaren door mijn hoogbegaafdheid. Oké ik had op school zelden of nooit problemen. Ik moest vaak maar één keer iets lezen en kende het wel. Maar mijn perfectionistisch kantje zorgde er dan weer voor dat ik toch uren achter mijn boeken zat om zeker te zijn dat ik het zou kennen en toch nog net iets beter dan ik het al kon!

ja zo hadden we er ook eentje in de klas

Verder was ik, en velen zullen nu zeggen “ja zo hadden we er ook eentje in de klas” Die ene die altijd zei dat de test of het examen zo moeilijk was en ik zeker slechte punten had. Om dan met een (bijna) perfecte score naar huis te komen. Maar ja hoor ik had ook mijn minpuntjes, iets begrijpen, uitleggen, snappen, vertellen of lezen was allemaal geen probleem en schrijven in se ook niet, maar die verschrikkelijke dt-regel, die gaat er tot op de dag van vandaag nog steeds niet in.

Waarom niet, wel blijkbaar denk ik toch anders dan anderen. Mijn logica is “averechts” volgens velen. Voor mij is heel die regel niet logisch en evident, net zoals wanneer we bij technisch tekenen de hoeken moesten nummeren. Iedereen gaat mooi met de klok mee wanneer het bijvoorbeeld de hoeken van een vierkant zijn. Ik daarentegen ga van boven naar onder en zo naar de volgende kolom. Absoluut niet met de klok mee dus. Op zulke vlakken merkte ik dus wel dat ik anders dacht dan anderen, dat ik anders redeneerde.

Mijn vrienden.

Daarboven op kreeg ik ook heel vaak de opmerking dat ik beter om kon gaan met mensen die ouder zijn dan mezelf. Daar had ik meer raakvlakken mee, voelde ik me beter bij en vooral dat klikte vaak gewoon veel beter! Ik had geen zin in banale gesprekken over koetjes en kalfjes. Begrijp me niet verkeerd, ik kan ook best wel een hele flauwe humor hebben, maar ik merk aan m’n vrienden dat ze voornamelijk naar mij komen wanneer ze raad nodig hebben. Dat ik hen vooral kan helpen wanneer ze iets niet weten en op zoek zijn naar antwoorden.

Ook de scouts of chiro zeiden me niets.

Al mijn vrienden zaten op de plaatselijke chiro, en ja ik heb het ook een jaartje geprobeerd, maar het lag me niet. Spelletjes waarbij je verplicht een kus moest geven, waar je jezelf moest vol smeren met allerlei viezigheden, waarbij je moest meedoen als een ‘kuddedier’ leken mij zo nutteloos en de leut zag ik er absoluut niet van in. Elke week ging ik tegen mijn zin naar daar. Achteraf bekeken heb ik daar wel spijt van, want natuurlijk zijn die spelletjes belangrijk voor je gewoon te amuseren, Maar bouw je daar ook vriendschappen voor het leven op! Tenminste, als je niet bang bent om buiten de jeugdbeweging ook nog andere mensen te leren kennen en als je zoals overal filtert tussen echte vrienden en eerder kennissen.

Mijn kind is anders

Anderzijds merkte ik ook dat ik als kind vaak al met thema’s bezig was. Waar anderen nog helemaal net bij stilstonden, relaties, kinderen, kindjes verzorgen,

Op mijn 6 jaar had ik al het plan om een creché te openen later, met een naam en een plan van hoe de omgeving er uit zou zien. Op mijn 12 ben ik begonnen met babysitten en op korte tijd had ik 26 vaste babysitkindjes, waarvan enkele van hun geboorte tot hun 8 à 9 jaar.

Een grappige anekdote daarin is dat ik van mijn ouders niet alleen thuis mocht blijven. Mijn broers moesten maar mee thuis blijven, maar ik mocht wel gaan babysitten.

Een van de eerste kindjes waar ik op moest passen had een sensor voor wiegendood. Het oudere zusje was daar jammer genoeg aan overleden. Toch was ik, als 12-jarig kind, nooit bang om op haar te letten. Integendeel, ik had er vertrouwen in dat de matras en de sensor hun werk wel zouden doen. Toen het alarm toch eens afging, (ik toch wel even verschoot) heb ik het kind rustig opgepakt, Zag ik dat ze nog ademde en dat het lichtje van de batterij pinkte. Waarop ik dan maar beslist heb haar rustig door te laten slapen en vaak te gaan kijken. Natuurlijk hadden ze me wel gezegd wat ik moest doen als het afging. Ik wist ook wel hoe ik alles moest controleren doordat ze me dit uitvoerig uitgelegd hadden. Maar toch is dit voor een 12-jarig meisje niet evident.

Mijn geheugen als hoogbegaafde.

Nu nog merk ik heel vaak dat ik heel veel dingen gewoon onthoud door ze eenmaal gezien, gehoord of gelezen te hebben. Op de een of andere manier slaagt mijn geheugen heel veel informatie op en filtert het ook wat het niet hoeft te onthouden. Zo zal ik soms moeite hebben met de zeggen wat ik gisteren als middagmaal gegeten heb, maar kan ik mijn eerste dag in de kleuterschool nog levendig navertellen.

Een diagnose, hoogbegaafdheid.

Een diagnose van hoogbegaafdheid door een psychiater is er nooit gesteld. Wel heb ik meegedaan met de testen van Mensa. Waarop ik een heel hoge score behaalde en we dus definitief wisten dat ik hoogbegaafd ben. Later is dit nog wel bevestigd geweest door een psychologe. Net zoals het hoogsensitieve (in mindere mate maar toch ook aanwezig.) Maar het heeft op zich niets veranderd aan mijn leven.

En nu

Ik doe nog steeds wat ik graag doe. Heb nog steeds veel vrienden die vaak toch een heel pak ouder zijn en ben nog altijd heel verantwoordelijk en zelfstandig. Vrienden en vriendinnen vragen heel vaak raad aan me, over de meest uiteenlopende onderwerpen. Eigenlijk altijd kan ik wel antwoorden. Dus nee, ik kan gelukkig zeggen dat ik weinig of geen negatieve gevolgen gehad heb van m’n hoogbegaafdheid. Het enige dat ik af en toe merkte is dat andere leeftijdsgenoten me een streber, een allesweter of een slijmbal bij de leerkrachten vonden. Maar daar heb ik me eigenlijk niet veel van aangetrokken. Echte vrienden kan je op 1 hand tellen. Dat heb ik door mijn ziekte dan weer eens zo hard ervaren. Wat me dan ook ineens op het tweede ‘ding’ dat me anders maakt brengt.

Dit was het verhaal van Caroline over hoogbegaafdheid voor deze week.

Deel twee gaat over de ziekte en de lange weg die ze heeft moeten afleggen om deze zeldzame ziekte te ontdekken.

Bedankt Caroline voor je verhaal tot nu toe. Over hoogbegaafd zijn hoor ik veel verschillende verhalen. De één ziet het als een zegen de ander als een vloek. Ik ben blij dat het in jouw geval goed heeft uitgepakt. 

Wil je meer te weten komen over Caroline? Volg haar dan op haar blog Making my own little wonderlandTwitter of Instagram

Lees ook eens het verhaal van Esther. Zij kreeg een telefoontje dat haar zoon van 2,5 jaar niet langer meer welkom was op de kinderdag verblijf.

Wat vind je van het verhaal van Caroline? Herken jij jezelf of je kind in haar verhaal? Heb je misschien zelf een kind dat hoogbegaafd is? Ik hoor graag jouw verhaal.

Denk je na aanleiding van Caroline haar verhaal, Dit wil ik ook wel. Heb jij een kind dat anders is, of ben je zelf anders. Dan ben ik op zoek naar jouw en je verhaal. Ga naar ik zoek jou en lees daar voor meer informatie. Of stuur een email naar bmellowblog@gmail.com onder vermelding mijn kind is anders.

Melanie mijn naam. BMelloW.nl

Volg jij mij al op: Pinterest, Facebook, Instagram, Twitter  & Google+

You Might Also Like

6 Comments

  • Reply
    Mathilde
    14/06/2017 at 22:24

    Voor zover ik weet heen hoogbegaafdheid hier in huis en zou dat op de een of andere manier ook niet willen… toch zie raakvlakjes met wat je vertelt en hoe mijn dochter is….. zet me wederom aan het denken.

  • Reply
    Dewi
    14/06/2017 at 21:51

    Lijkt mij heftig om constant zo geconfronteerd te worden met jezelf. Ook best vermoeiend denk ik.

  • Reply
    Zelf geschreven – Making My Own Little Wonderland
    13/06/2017 at 21:35

    […] BMellow: ‘anders zijn’ Hoogbegaafdheid […]

  • Reply
    Christa
    13/06/2017 at 11:05

    Heftig om te constateren dat je constant tegen jezelf aan loopt of dingen ‘anders’doet dan anderen..
    Ben benieuwd naar volgende week!

    • Reply
      Caroline
      13/06/2017 at 21:32

      Ik moet eerlijk zeggen dat het op die momenten, buiten het ziek zijn eigenlijk nooit echt heel erg lastig. Door de oudere broers had ik ook vaak oudere vrienden, wat zij dan weer minder vonden :-p. Nu vind ik het moeilijker. Nog geen kindjes, geen “grote” plannen. Dat is voor mij dan weer moeilijker. Net of ik nu achterloop op hen. Wat ik dan weer niet gewoon ben 😉
      Dank je voor je lieve reactie! Xxxw

    • Reply
      BMelloW
      27/06/2017 at 07:21

      Je wordt steeds met jezelf geconfronteerd. Best lastig lijkt me.

    Leave a Reply