2 In Mijn kind is anders/ Persoonlijk

Mijn kind is anders. Het verhaal van Natascha over hoogbegaafdheid.

Mijn kind is anders. Het verhaal van Natascha over hoogbegaafdheid. BMelloW.nl

Mensen die kinderen hebben die anders zijn, of zelf anders zijn laat ik aan het woord. Het anders zijn kan van alles zijn. Van hoogbegaafd tot een zeldzame ziekte. Met deze rubriek hoop ik op meer begrip en op steun. Een herkenning in het verhaal, het anders zijn. Vandaag lees je het verhaal van Natascha over hoogbegaafdheid.

Wie ben ik?

Ik ben Natascha en ik ben hoogbegaafd. Toen ik zwanger werd was ik best wel bang dat de kleine in mijn buikje ook hoogbegaafd zou zijn. Zelf vond ik het namelijk vreselijk, en ook nu heb ik er nog best wel moeite mee. Op zich is het natuurlijk best wel makkelijk om slim te zijn. Maar het heeft ook vele ongemakken. En of dat wel afweegt tegen het gemak??? Dat weet ik nog zo net niet.

Het verhaal van Natascha:

Mijn hele leven heb ik al last van faalangst. Ook ben ik best onzeker. Mijn interesseveld is zeer breed en ik probeer mij ook overal in te verdiepen…tot ik het genoeg vind of tot ik iets anders interessanter vind.

Vaak raak ik gefixeerd, ik kan een taak of gedachte dan heel moeilijk los laten. Mijn slaapgedrag is niet echt fantastisch; of ik kom moeilijk in slaap door mijn eindeloze gedachtestroom of ik raak geprikkeld door van alles om mij heen (licht, geluid, een plooi in het laken, warmte, kou). Het lastiger vond ik altijd dat mensen mij vaak niet begrepen. En ook mijn humor werd niet begrepen. Ik voelde mij erg alleen.

Een jaar geleden:

Een jaar geleden werd ik mama van onze kleine meid. Mijn vrees was nog niet verdwenen en al snel meenten we dat ze ‘anders’ was dan andere kindjes van haar leeftijd, eigenlijk al in de eerste week. Vanaf haar geboorte slaapt ze al bijna niet. Zij heeft daar zelf geen last van, ze is het blijkbaar niet zo nodig. Ook was ze veel helderder dan andere kindjes van een week, ze zag ook meer. Zo zag ze in de eerste week de vliegen door de kamer vliegen. Zelfs de kraamhulp was erg verbaasd.

Al vrij vroeg merkten we dat ze veel meer wou dan ze kon…

Ze werd daar ontzettend gefrustreerd door. Ik troostte haar bijna de hele dag en probeerde zo veel mogelijk met haar te spelen en haar veel te helpen, zodat ze niet zo ontzettend gefrustreerd hoefde te zijn.

Door haar frustratie kon ze al vroeg zelf zitten en staan…en langs de tafel lopen. Zitten met ondersteuning kon ze al in de eerste maand. Met drie maanden kon ze los zitten. Staan kon ze in haar tweede maand. Lopen kon ze een paar weekjes daarna, wel met de handjes vast natuurlijk.

In haar derde maand liep ze vrolijk langs de bank en de tafel. In haar vierde maand stond mevrouw aan de tafel te dansen…zoals baby’tjes dat zo leuk doen. Maar het ‘los’ staan en ‘los’ lopen heeft erg lang geduurd. Ze was zo ontzettend bang. Pas in haar twaalfde maand is ze echt los gaan lopen.

Met veel dingen was ze qua ontwikkeling ver vooruit.

Zelfs op het consultatiebureau vonden ze haar uitzonderlijk snel en erg ‘helder’. Toen ze dat zeiden, ben ik mij gaan verdiepen in hoogbegaafdheid bij baby’s. Het testen van je kind is op die leeftijd nog niet echt nuttig. Er zijn wel testen voor baby’s, maar een baby doet niet snel dingen op commando en dus krijg je niet echt een representatieve uitslag. Zo kan onze dochter bijvoorbeeld al blokjes stapelen vanaf haar achtste maand. Maar ga je het van haar verlangen, dan doet ze het absoluut niet. Daar komt bij dat ze erg afgeleid is in een ‘nieuwe’ ruimte en met ‘nieuwe’ mensen. Haar focus ligt dan bij dat wat voor haar nieuw is en absoluut niet bij wat jij wilt.

De omgeving:

Ik merk dat er mensen in mijn omgeving zijn die het niet leuk vinden dat zij zich zo snel ontwikkelt. Wanneer ik wil vertellen over haar ontwikkeling of mijn zorgen uit over dat ze iets al kan maar eigenlijk er mentaal nog niet klaar voor is, wordt er al snel op een manier gereageerd alsof ik aan het opscheppen ben, terwijl dit absoluut niet iets is om over op te scheppen.

De babytijd:

Het is zwaar voor de ouders om een hoogbegaafd kind te hebben…helemaal in de babytijd. We hebben ontzettend weinig slaap doordat ze zo weinig slaapt en overdag vangen we de hele dag achter haar aan omdat ze de gevaren nog niet begrijpt en in het begin het woord ‘nee’ nog niet echt begreep (nu gelukkig wel).

Het valt niet mee als je kind drie maand oud is en de trap op kan klimmen…en dus ook de stoel en andere dingen. Ze klom zelfs uit haar box of bedje als ze dat heel graag wou, gewoon via de spijlen. Nee, opscheppen is het zeer zeker niet wanneer je vertelt dat je paar maand oude kind constant in de gaten gehouden moet worden omdat het overal in klimt en van alles uit elkaar haalt en alles moet voelen (met handen, voeten en mond).

En het is ook geen opscheppen wanneer je kind veel eerder toe is aan echt spelen met leeftijdsgenootjes; ze begreep echt niet waarom de andere kindjes nog niet wouden (konden) spelen met haar…die begonnen dan te huilen en zij raakte er helemaal van in de war.

Hoe gaat het nu?

Ik vind het fijn dat ik snap waarom ze is zoals ze is en waarom ze doet wat ze doet. Ik herinner mij door haar veel over mijn babytijd en begrijp haar hierdoor goed. Bovendien weet ik wat ik van haar zou kunnen gaan verwachten, doordat ik het zelf heb meegemaakt.

Ik kan haar hierdoor beter begeleiden. Ook kan ik hierdoor makkelijker deze ‘symptomen’ signaleren bij haar…ik weet immers hoe het gaat. Of ze ook echt hoogbegaafd is, weten we dus nog niet zeker. We zijn waakzaam. Maar een ding staat in ieder geval vast. Mocht ze wel hoogbegaafd zijn dan zal zij er niet alleen in staan, ik zal haar steunen waar ik kan en waar zij wil.

Dit was het verhaal van Natascha over hoogbegaafdheid.

Bedankt Natascha voor je verhaal. Over hoogbegaafdheid zijn hoor ik veel verschillende verhalen. De één ziet het als een zegen de ander als een vloek. Op deze manier krijgen mensen een beter beeld bij hoogbegaafdheid. 

Ik zie de snelle ontwikkeling van je dochter niet als opscheppen. Je wilt toch ook jouw verhaal als moeder kwijt. Scheppen alle ouders niet een beetje op over hun kinderen? Dat mag toch je mag trots op je kind zijn.

Mijn dochter ontwikkelde zich zeker in het eerste jaar ook veel sneller dan het gemiddelde kind. Ik maakte me vooral zorgen over het vroeg staat en lopen. Bang voor onder andere krommen benen. Je zorgen zijn echt niet ongegrond of opschepperig. Althans zo zie ik het niet.

Wil je meer te weten komen over Natascha? Ze schrijft zo nu en dan op  Mama at work.

Lees ook eens het verhaal van Caroline zij schreef eerder over haar hoogbegaafdheid en wat het met haar doet.

Wat vind je van het verhaal van Natascha? Herken jij jezelf of je kind in haar verhaal? Heb je misschien zelf een kind dat hoogbegaafd is? Ik hoor graag jouw verhaal.

Denk je na aanleiding van Natascha haar verhaal, Dit wil ik ook wel. Heb jij een kind dat anders is, of ben je zelf anders. Dan ben ik op zoek naar jouw en je verhaal. Ga naar ik zoek jou en lees daar voor meer informatie. Of stuur een email naar bmellowblog@gmail.com onder vermelding mijn kind is anders.

Melanie mijn naam. BMelloW.nl

Volg jij mij al op: Pinterest, Facebook, Instagram, Twitter  & Google+

 

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply
    Roelina
    25/09/2017 at 15:06

    Er is veel te doen rondom hoogbegaafdheid. Veel ouders die claimen dat hun kind hoogbegaafd is, terwijl ik daar soms best vraagtekens bij zet. Dat doet de kinderen die echt hoogbegaafd zijn geen goed denk ik. Ik denk ook dat hoogbegaafdheid echt niet altijd makkelijk is. En het is zo veel meer dan goed kunnen leren. Heel goed dus dat Natascha haar verhaal hier doet.

    • Reply
      BMelloW
      03/10/2017 at 07:07

      Het lijkt haast wel een sport om je kind een label te kunnen geven. En zeker niet altijd terecht. Hoogbegaafdheid is naar mijn weten veel meer dan makkelijk kunnen leren. En zeker niet zo makkelijk als mensen vaak denken. Ik ben dan ook blij dat Natascha haar verhaal wilt doen.

    Leave a Reply