2 In mama verhalen/ Mijn kind is anders/ Persoonlijk

Mijn kind is anders.

Mijn kind is anders. Mijnkind heeft ADHD. BMelloW,nl

Mijn kind is anders. Ik wist het al vanaf dat hij een baby was. Mijn vermoedens waren er altijd al. Maar ik ga mijn kind geen label opplakken. Maar in de loop van de jaren werd het me steeds meer duidelijk. Mijn kind heeft ADHD.

Mijn kind is anders.

Als baby was hij al erg actief. Slapen was niet iets wat voor hem van vanzelfsprekend was. Hij sliep niet meer dan 8 uur per dag vanaf zijn geboorte. Maar omdat het mijn eerste kind was keek ik daar niet meteen heel erg van op. Maar al snel leerde ik dat het niet normaal is. Ik was kapot. Slapeloze nachten. Aan het consultatie bureau had ik al helemaal niks. Zij vonden dat ik mijn kind maar moest laten huilen.

Hij valt vanzelf wel een keer in slaap, vertelde ze mij.

Dat was geen optie. Hij had astma en elke keer als hij van slag was liep hij blauw aan en kreeg hij geen lucht meer. Makkelijk praten heeft het consultatie bureau. Naast niet slapen had hij veel allergieën en was hij constant ziek. Werken was geen optie meer. Elke maand een week ziek melden, vind je baas niet echt tof. Maar het ergste vond ik nog al het gebrek aan begrip van de mensen om mij heen.

Wat is er toch met hem.

Drie jaar lang sliep hij niet meer dan 8 uur per dag. En ook het ziek zijn bleef maar door gaan. Het ziekenhuis stond voor een raadsel. Met 13 maanden waren zijn amandelen er al uit gehaald. Dit zou al het verschil moeten maken. Wat heeft dat geholpen. Helemaal niks.

Later leerde ik dat het bij hele jongen kinderen vaak niet werkt. Maar dat hadden ze mij even niet verteld. Wat is er toch met hem. Niemand wist het. Een vaste klant bij de EHBO en bij de kinderarts. Ik was radeloos en wist het allemaal niet meer. Alleenstaande moeder zijn van een kind dat constant ziek is en ook niet echt wilt slapen vraagt veel van je. Een licht puntje was dat hij na zijn eerst jaar over zijn allergieën heen was gegroeid. Met de medicatie voor zijn astma was ik ook maar gestopt. Het toedienen van de medicatie was elke keer weer een strijd. Met vaak een kind dat zo van streek was dat het al weer een aanval veroorzaakte. Bovendien maakte de medicatie hem onhandig. Hij viel erg vaak.

Ik had nog altijd geen antwoord op wat er nu met hem aan de hand is. En op het ziek zijn heb ik ook nooit antwoord gekregen. Rond zijn derde jaar sliep hij de nacht door en was hij ineens niet meer zo vaak ziek.

Veel vrienden en familie ben ik verloren in die jaren door gebrek aan begrip.

Waarom ga je niet mee stappen in Rotterdam? Waarom zou ik dat als moeder willen met een kind dat altijd ziek is. En de ene keer dat ik besloot om even aan mezelf te denken ging ik uit in Zaandam. (Afhankelijk van anderen.) En toen kreeg ik het gevreesde belletje. Mijn moeder was met hem naar het ziekenhuis, hij was weer ineens erg ziek. Ik heb me nog nooit zo schuldig gevoeld als die dag. Ik wilde naar huis en wel meteen.

Die dag is uiteindelijk goed gekomen. Maar ik heb toen bewust veel mensen aan de kant gezet. Mensen die geen begrip wilde hebben voor mijn situatie waren niet langer mijn vrienden. Op een moment dat je vrienden en familie goed kan gebruiken. Leerde ik ze kennen. Verdrietig en verloren  voelde ik me. Maar alles gebeurt met een reden en ook dit maakte me weer sterker.

Niet iedereen zal er begrip voor hebben en dat is oké. Echte vrienden blijven er altijd voor je.

Kleuterschool, gelukkig!

Vanaf zijn derde jaar ging het allemaal iets makkelijker. En toen hij eenmaal naar school ging kon hij daar veel van zijn energie kwijt. Want wat had hij een energie. Ziek of niet hij was altijd vrolijk en druk.

Op de kleuterschool was hij in eerste instantie in zijn element. Hij was altijd al erg nieuwsgierig en leergierig en hier kon hij zijn honger naar kennis stillen. Maar al het knutselen vond hij maar niks. Hij was slordig en verstoorde de klas regelmatig. De lerares vertelde mij dat ik geen hoge verwachtingen van hem moest hebben. Sommige kinderen kunnen nu eenmaal niet goed leren.

Ik dacht er zo het mijne over en ik had hoop voor mijn kind als hij eenmaal in groep drie zou zitten. Dan mocht hij gaan leren lezen en schrijven. Iets wat hij veel leuker vindt.

Kan je alstublieft op school komen?

Groep drie bleek al snel niet veel beter te zijn. Zijn klas was enorm en druk. En hij ging daar in mee, vaak als leider van de chaos. Zijn lerares was niet blij met hem. En ook nu bleven zijn school prestaties achter. Zijn toetsten waren zo slecht dat de school mij vertelde misschien moet je als moeder maar gaan accepteren dat je kind een praktijk kind gaat zijn. Maar ik wilde dat niet accepteren. Ik wist dat mijn kind meer in zijn mars heeft maar dat de school het er niet uit krijgt.

Na een week ziek te zijn geweest tijdens een cito toets week moest hij dat gaan inhalen. Één op één. Niet in de klas maar apart met slechts één leerkracht, in alle rust.

De leerkracht belde mij op voor een gesprek over zijn cito toets uitslag. Wat bleek mijn kind dat altijd op F niveau zat bleek ineens op A en B te zitten. De school stond voor een raadsel. Maar ik niet, ik wist het altijd al. Mijn kind is niet “dom”. Hij heeft simpelweg een andere aanpak nodig. Dat bleek wel.

Klassikaal scoorde hij steeds weer slecht en  één op één scoorde hij hoog. Heel hoog.

ADHD en nu ?

Na een tijdje dit te hebben aangekeken wilde de school toch dat hij eens getest zou worden op ADHD. Hij was ondertussen niet meer te houden in de klas. Verstoorde de klas, maar vooral zat hij zichzelf in de weg.

Een maal bij de jeugdzorg kwam de diagnose al snel. Na 10 minuten kwamen de mensen al naar buiten. Het stond vast hij heeft ADHD. Mijn zoon was net 6 jaar maar wist al perfect te verwoorden wat er in zijn hoofd om ging. Samen met de bevindingen van de school en van mij was het over duidelijk. ADHD en nu?

De jeugdzorg probeerde mij meteen medicatie aan te praten maar ik wilde dat niet. Laat de school maar eerst zijn best doen om mijn kind te stimuleren. Daar krijgen ze van de overheid namelijk een mooi zakje met geld voor om kinderen met speciale behoeften te begeleiden. Ik kan niet anders zeggen dat de school zijn best heeft gedaan. Van wiebelkussen tot koptelefoon. Zelfs een scherm. Voorin de klas zitten of juist helemaal achter aan. Niks hielp.

Hij sloot groep 3 af met een gemiddelde van een E en F niveau. En als ik wist dat er niet meer in mijn kind zat zou ik daar echt wel vrede mee hebben. Maar ik weet dat hij meer kan.

Wanneer kreeg jouw kind de diagnose ADHD?

Medicijnen of toch niet.

Halve wegen groep 4 kwamen zowel ik als de school tot de conclusie dat er wat moest gaan gebeuren. Inmiddels zat hij bij een overspannen juf in de klas die zijn klas maar een rot klas vond. Een klas vol rot kinderen. Zo noemde ze de klas en mijn kind. Tja er zaten ook meer dan 10 kinderen in 1 klas met gedrachts- en leerproblemen. En dat in een klas met 32 kinderen. Ik snap dat je als leerkracht dan gek wordt. Maar mijn kind is nu de dupe. Zijn lust naar kennis was er niet meer. Ik zag een gefrustreerd kind vol woede.

Na meerdere cursussen over ADHD voor zowel de ouder, leerkrachten als voor mijn zoon, was de maat vol. Er moest nu toch echt wel wat gaan veranderen. Mijn kind is nu niet gelukkig. Na vele gesprekken met verschillende partijen en ook met mijn kind kwam het besluit. Misschien moeten we toch voor medicatie gaan.

Goh wat kreeg ik veel mensen over mij heen. Je gaat je kind toch niet een medicatie geven dat gelijk staat aan coke. Of deze dan; ADHD dat bestaat niet zit allemaal tussen de oren. ADHD is een mode ziekte. Ja ik heb het allemaal wel gehoord.

Ik ben uitgescholden en zwart gemaakt. Ik moest het volgens sommige maar accepteren dat mijn kind een rot kind is en niets zou bereiken. Ook werd er gezegd dat ik mijn kind verkeerde voeding geef. Te veel zoet stoffen, kleur en smaakstoffen. Maar wat weten hun er nu van. Zitten zij de hele dag in mijn huis Weten zij wat ik mijn kind te eten en te drinken geef? Nee maar ik wel!!!!

Zit jou kind aan de medicatie of overweeg jij het?

Medicatie, was ik er maar veel eerder mee begonnen.

Ondanks al het negatieve gepraat over mij en mijn kind ben ik gaan luisteren naar mijn kind. En samen zijn wel er aan begonnen. We zien wel!!! Werkt het niet of vind mijn zoon het niet fijn dan stoppen we gewoon. Na 1 week zagen ze op school al een totaal ander kind. Hij kon zich beter consenteren, stoorde de les niet meer. Kon beter met de kinderen in zijn klas omgaan.

Vier weken later kwam zijn rapport. Hij was van een slecht tot matige leerling ineens een voldoende tot goede leerling. En hij was van een E,F niveau kind ineens een B niveau kind. Zelfs een A zat er tussen. En dat binnen 6 weken.

Ik had een verbetering verwacht, maar dit had ik en de leerkrachten niet verwacht.

Hoe gaat het nu?

Inmiddels gaat het op school erg goed met hem. Hij krijgt alleen op school dagen zijn medicatie. Hij vind het zelf fijner. Zonder is het te druk in zijn hoofd. En met is het rustiger. Hij wist het zo mooi te zeggen:

Het lijkt wel of alle boeken in de bibliotheek door elkaar staan en met de medicijnen dan staat ineens alles op zijn plek.

Toch ben ik vorig jaar een tijdje gestopt met de medicatie. Ik wilde zien of hij het al zonder kon. Ja, ook ik geef ze liever niet. Maar bij het inzien van zijn eerste rapport kreeg ik zijn kelderende resultaten weer onder ogen.  Van een overwegend A niveau leerling was hij weer afgezakt naar een C/D niveau leerling. Waarop zijn juf zei: “soms moet je als moeder accepteren dat je kind geen hoogvlieger is en er niet meer in zit”. Ik werd woest. Ik hield me in en liep de klas uit. Kut wijf dacht ik.

Het bewijs voor mij en mijn zoon was geleverd zonder medicatie kan hij het nu nog niet aan. Gaven ze hem op de kleuterschool en groep 3 nog een praktijk school als prognose. Nu heeft hij havo/vwo advies.  Na de zomervakantie van 2017 gaat hij naar de middelbare school. Ik hou mijn hart vast. ADHD hebben heeft veel voordelen maar 1 grote mankement is hun organisatorische vermogen. Huiswerk opschrijven is al een uitdaging. Laat staan huiswerk maken. Nu hoeft hij nergens moeite voor te doen. Dan moet hij ineens leren. En hij is zo beïnvloedbaar. Allemaal nieuwe zorgen. Het leven met een ADHD kind in huis is in ieder geval nooit saai.

Lees ook eens: Help mijn zoon gaat naar de middelbare school.

Kenmerken van ADHD.

Elk kind en persoon is anders en bij iedereen komt het wel anders tot uiting. Ik weiger dan ook te vertellen wat de kenmerken van een ADHD er is. Omdat ik ze niet nog meer in een hokje wilt plaatsen. Ik kan enkel en alleen vertellen hoe ik het bij mijn kind herken.

  • Energie voor 20. Dit zorgde voor slapeloze nachten, Altijd maar door willen gaan.
  • Kan niet stil zitten. Altijd een wiebelende been of ergens aan moeten zitten.
  • Concentratie van een garnaal. Een bord vol met rijst en nu net die ene rijst korrel die naast zijn bord ligt vraagt al zijn aandacht. Totaal vergeten dat hij aan het eten was.
  • Het ochtend ritueel en avond ritueel is met 10 jaar nog steeds te moeilijk. Zijn broertje doet alles zonder iets te vergeten. Bij hem moet ik stap voor stap elke ochtend weer vertellen wat hij moet doen. En niet 2 dingen tegelijk vragen. De kans is groot dat hij nummer 1 al weer vergeten is.
  • Rare uitspattingen. Uit het niets een spastische beweging of een gil. Zomaar omdat al die energie er uit moet.
  • Een dag niet sporten is een energie bom die elk moment kan ontploffen
  • Vergeet alles maar weet nog precies te vertellen wat hij drie jaar geleden deed.
  • Nieuwsgierig tot en met. Altijd vragen stellen. Ontembare honger naar kennis. Hij was 2 jaar en vroeg me al hoe een motor van een auto werkt en in elkaar zit.
  • Moeilijk te interesseren voor iets. Maar als hij ergens voor warm loopt er ook niet meer van af te houden.
  • ADHD betekend niet altijd dat ze de hele dag druk zijn.

Voor wie heb ik dit bericht geschreven?

Ik heb dit stuk geschreven voor iedereen die met ADHD te maken heeft. En hoop dat mensen zichzelf in zullen herkennen en inzien dat ze er niet alleen in staan. Ik zeg niet dat je je kind aan de medicatie moet doen. Sterker nog. Doe er eerst maar alles aan wat er in je vermogen ligt alvorens je er aan begint. Kijk naar de voeding van je kind bijvoorbeeld. Over de medicatie voor ADHD is nog altijd niet genoeg bekend. Wat is bijvoorbeeld het effect op lange termijn.

Het leven met een ADHD kind of volwassenen is niet altijd makkelijk. Het vraagt veel van je als ouder. Maar ik kan er redelijk goed mee om gaan. De ene dag beter dan de andere dag. En dat geeft niet. Begrip tonen voor je kind zijn gedrag en samen aan oplossingen werken is het halve werk.

Tip:

Wees niet bang om om hulp te vragen. Schaam je niet voor je kind. Maak het onderwerp bespreekbaar. En onthou je bent niet de enigste.

In mijn rubriek mijn kind is anders schreven verschillende mensen over de obstakels waar ze mee te maken kregen. Zo schreven de volgende personen over hun leven met ADHD. Gera & Gerda

Wil je over dit onderwerp of een ander onderwerp graag je verhaal doen. Of heb je vragen over ADHD, stuur me dan een mail  ( mail@bmellow.nl)of laat een bericht hieronder achter. Of kijk voor meer informatie op Ik zoek jou

Melanie mijn naam. BMelloW.nl

Volg jij mij al op: Pinterest, Facebook, Instagram, Twitter  & Google+

 

 

 

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply
    Hoe kies je de juiste middelbare school voor je kind?
    04/01/2017 at 07:51

    […] de ouders toe.  Als je een extra speciaal kind hebt krijg je toch met veel meer dingen te maken. Mijn zoon heeft ADHD en kan niet goed of beter gezegd niet organiseren. En al helemaal geen overzicht bewaren. Huiswerk […]

  • Leave a Reply