19 In mama verhalen/ Mijn kind is anders/ Persoonlijk

Mijn kind is anders. Het verhaal van Esther over PDD-NOS.

Mijn kind is anders. Het verhaal van Esther over PDD-NOS. BMelloW.nl.

Ik deed laats een oproep aan mensen die kinderen hebben die anders zijn, of zelf anders zijn. Het anders zijn kan van alles zijn. Van hoogbegaafd tot een zeldzame ziekte. Met deze rubriek hoop ik op meer begrip en op steun. Een herkenning in het verhaal, het anders zijn. Vandaag lees je het verhaal van Esther.

Ik zal mezelf even voorstellen.

Mijn naam is Esther.  Moeder van twee kinderen.  Een dochter van 11 en een zoon Ties van 14 jaar en hij heeft PDD-NOS.

Hier het verhaal over mijn bijzondere kind..een A kind noem ik het…

Toen Ties geboren werd, wist ik al vrij snel, hier gaat iets niet goed. De bevalling was op z’n zachtst gezegd heftig. Het had geen minuut langer mogen duren, anders waren wij er beiden niet meer geweest.

Ik krabbelde langzaam op, maar Ties lag daar maar. Blauw en kreunend in een couveuse…. Blauw is natuurlijk geen gezonde kleur…

Toen Ties zo ongeveer een jaar oud was, begon de ellende…

Hij zat inmiddels op een kinderdagverblijf, en ik kreeg klachten dat hij andere kindjes zou bijten en krabben. Vreselijk vond ik dat!!  Welke moeder vind dat wel oké dat haar kind andere kindjes pijn deed.

Na een gesprekje besloot het kinderdagverblijf dat er een onderzoek moest komen. Maar natuurlijk!! Alles voor m’n kind.

En zo kwamen wij in de malle molen terecht. Maar Ties was nog zo jong.

Niemand nam ons serieus. Maar ik merkte dat er iets niet goed was, maar niemand luisterde.

De omgeving.

Toen Ties 2.5 was, werd hij zonder pardon van het KDV gekickt. Dat ging via mijn voicemail. Ties was niet meer welkom, want de ouderraad vond hem te gevaarlijk voor andere kindjes. Zo het geschiedde. Ties mocht niet meer komen.  Dit brak mijn hart. Zijn eerste knutseltjes, het schriftje met zijn eerste ontwikkelingen, niets heb ik van ze gekregen. Het was schandalig.

De diagnose.

Uiteindelijk na een aantal omzwervingen kwamen wij bij de Bascule terecht en bij stichting MEE. Zij hebben mij geholpen om eens te ontdekken wat er nou precies met mijn lieve kind was. Hij kwam op het kabouterhuis terecht. Een warm bad, waar ik uiteindelijk met een gerust hart mijn zoon kon achterlaten. Hij zat op zijn plek.

Het kabouterhuis is een medisch kinderdagverblijf. Niet dat Ties nu fysiek ziek was, nee… hij had “iets”… dat mocht duidelijk zijn.. en hier werkten verschillende specialisten die spelenderwijs een diagnose konden stellen.

PDDNOS…..ik had er nog nooit van gehoord!!

Ergens schrok ik mij wild…. wat hield dat dan in?? Heeft ie kans op een normale toekomst??? Zullen mensen hem ooit zien zoals ik hem zie??? een prachtig bijzonder kind???

Maar ook was ik opgelucht. Ik had eindelijk handvatten!!!   En zo, kwam Ties op een SBO terecht.

Lees ook eens: Het verhaal van Gera. Zij schreef over haar zoon met Asperger en ADHD.

De SBO.

In het begin was ik nog best gestrest. Ik durfde het schoolplein niet op, bang voor de ouders die mij zouden aanspreken over het wangedrag van mijn zoon. Maar na een tijdje merkte ik dat eigenlijk alle kids hier van hetzelfde kaliber waren. En dat meerdere ouders mijn gevoel deelden. Een warm bad dus!

Hoe gaat het nu met Ties?

PDDNOS is een aandoening dat valt binnen het autistisch spectrum. Het komt erop neer dat Ties een sociaal emotionele beperking heeft.

Simpele dingen als goedemorgen of hallo vind hij maar onzin. Dat hebben wij hem echt aan moeten leren. Spelen met andere kids heeft hij geen behoefte aan. Dat vooral heeft mij echt zeer gedaan. Mijn zoon had geen vriendjes. De kinderen begrepen hem niet en andersom. Ik heb dus een kind dat zelden naar een partijtje ging. En zelf ook geen partijtjes vierde. Er kwam toch niemand.

Inmiddles is Ties 14, hij verrast ons iedere dag weer. Hij ontwikkelt op zijn manier.  Ties zit nu op de middelbare en is heel zelfsturend.  Gaat zelf naar school in Haarlem (vanuit Amstelveen)  en is zeer geliefd door de leerkrachten..

Klein voorbeeld:

Ties zit iedere ochtend, voordat school begint op het muurtje zijn leerkrachten op te wachten… en voor iedere leerkracht heeft hij iedere dag dezelfde grap… Dit is zijn manier om goede morgen te zeggen…

De omgeving:

Wij hebben heel wat te stellen gehad rondom Ties. Veel mensen begrepen het niet, Je ziet namelijk niets aan hem. Vaak heb ik de opmerking gekregen dat ik mijn kind niet opvoedde en dat ik een K$tkind had. We werden ook niet meer uitgenodigd op verjaardagen, en raakten steeds meer in een isolement.

Ook in het sporten stuitten wij tegen de onwetendheid en lompheid van voornamelijk de ouders. Dat heeft heel wat tranen veroorzaakt, maar gaandeweg worden wij daar alleen maar sterker van.

Inmiddels is Ties nu lid van een rugbyclub in Haarlem, waar hij volledig omarmd wordt door zijn team genoten… hij voelt zich daar veilig en thuis… Ik ben die mensen zo ontzettend dankbaar!! Hij heeft het zo naar zijn zin. Vorige maand was hij jarig, en stond hij midden in de groep die hem toezong… ik heb wel een traantje weggepinkt hoor… die glimlach vergeet ik nooit meer van m’n hele leven.

Ties is een auti.. een A kind dus..

Lees ook eens: Het verhaal van Saskia. Zij heeft Dyscalculie en verteld hoe het voor haar is om daar mee te leven.

Dit was het verhaal van Esther. Bedankt voor je verhaal. Ester is een goeie vriendin van mij. Ik ken haar A kind, Ties inmiddels al weer 8 jaar. Dankzij Ties ben ik meer te weten gekomen over Autisme. Doordat ik het van dichtbij mee maak, zie ik wat (in dit geval) PDD-NOS inhoud. Ik zie wat voor een inpakt het heeft op het kind en op het gezin. Ties is nu een kop groter dan ik. Maar voor mij blijft hij het aandoenlijke lieve jochie met zijn witten haren en grote bruine kijkers.

Esther schrijft puur voor zichzelf, Al vind ik dat haar schrijf style thuis hoort bij een groter publiek.

Wat vind je van het verhaal van Esther? Herken jij jezelf of je kind in haar verhaal? Heb je misschien zelf een kind met PDD- NOS of een andere vorm van Autisme?

Denk je na aanleiding van Esther haar verhaal, dit wil ik ook wel. Heb jij een kind dat anders is, of ben je zelf anders. Dan ben ik op zoek naar jouw en je verhaal. Ga naar ik zoek jou en lees daar voor meer informatie. Of stuur een email naar bmellowblog@gmail.com onder vermelding mijn kind is anders.

Melanie mijn naam. BMelloW.nl

Volg jij mij al op: Pinterest, Facebook, Instagram, Twitter  & Google+

You Might Also Like

19 Comments

  • Reply
    Marieke
    07/06/2017 at 12:28

    Wat een heftig verhaal over het kdv! Onmenselijk ook zoals er gereageerd is.
    Gelukkig heeft hij nu wel zijn draai gevonden in het rugbyteam.

    • Reply
      BMelloW
      07/06/2017 at 17:18

      Schandalig hè. Gelukkig zit hij nu op de juiste plek.

  • Reply
    Maaike
    07/06/2017 at 10:03

    Wat fijn dat het nu goed gaat met Ties en zich zo thuis voelt bij de rugbyclub! Wat bizar hoe dat kinderdagverblijf heeft gehandeld, zo’n soort mededeling hoort in een persoonlijk gesprek, niet een voicemail….

  • Reply
    mathilde
    07/06/2017 at 09:46

    Wat lijkt me dat moeilijk als je niet gehoord wordt en het ten koste gaat van je kind. Goed om te lezen dat hij nu een aantal fijnen plekken heeft waar hij zichzelf mag zijn!

    • Reply
      BMelloW
      07/06/2017 at 17:17

      Machteloos en verdrietig maakt je dat als ouder

  • Reply
    Merel
    07/06/2017 at 05:35

    Sneu om te moeten zien. Het kinderdagverblijf had netter kunnen en moeten afsluiten. Wanneer een kind niet kan aarden in een groep, is het zaak te zoeken naar betere begeleiding. Fijn dat hij en jullie steeds beter je weg vinden en dat hij zo op z’n plek is bij de rugby.

    • Reply
      BMelloW
      07/06/2017 at 17:15

      Dat vind ik ook , het kdv had het nooit zo mogen afhandelen. De juiste begeleiding was het minste geweest.

  • Reply
    Dewi
    06/06/2017 at 14:27

    Lijkt mij vreselijk als je weet dat er is “iets”is met je kindje, maar niet weet wat precies. Je wilt het beste voor je kind en wordt niet altijd begrepen in je omgeving. Heel lastig. Je hebt een lange weg moeten doormaken al vanaf zijn geboorte, zo klein nog. Ik ben blij dat je nu weet wat hij “mankeert” zodat hij en jij het beste kunnen worden begeleidt. Ben blij dat het goed gaat met Ties en dat hij zijn plekje op school heeft gevonden.

    • Reply
      BMelloW
      07/06/2017 at 17:09

      Dat is het vaak met kinderen die anders zijn. Voordat er een reden is gevonden ben je soms jaren verder.

  • Reply
    Karin
    06/06/2017 at 13:33

    Fijn om te lezen dat het voor Ties zo goed heeft uitgepakt op zijn nieuwe school en op de rugby. Het lijkt me vreselijk als je moedergevoel niet serieus wordt genomen. En wat schandalig van het kdv, zo ga je toch niet met mensen om?

    • Reply
      BMelloW
      07/06/2017 at 17:08

      Ik snap de kdv ook niet. Als een kind er niet tussen hoort dan begeleid je de ouders toch naar de juiste instanties lijkt mij.

  • Reply
    mieke | mieksmind
    06/06/2017 at 12:39

    Heftig om te lezen. ik heb tot 2 jaar geleden gewerkt met kinderen/jongeren met autisme/adhd etc en dat is wel herkenbaar

    • Reply
      BMelloW
      07/06/2017 at 17:07

      Wat vind je er precies herkenbaar aan? Dat de kinderen niet begrepen wordt?

  • Reply
    Gerdi
    06/06/2017 at 09:39

    Wat een heftig verhaal, je kind die niet welkom is op het KDV en niet eens afscheid heeft kunnen nemen… Gelukkig gaat het nu zo goed met hem op school en heeft hij zulke fijne sportvrienden.

  • Reply
    Cassandra
    06/06/2017 at 08:30

    Rugby is volgens mij een prima sport om die “lompheid” in kwijt te kunnen. Fijn dat hij zich er zo mee op zn gemak voelt

  • Reply
    Bianca
    06/06/2017 at 08:11

    Ohhh best heftig om te lezen, dit is trouwens een mooie rubriek zo leer je andere mensen/verhalen kennen die je niet vaak ergens op een blog tegenkomt x

  • Reply
    cindy
    06/06/2017 at 07:06

    Wow dit verhaal raakt me tot in mijn hart. Mijn zus en schoonbroer hebben alle 2 autisme en ik herken veel van het uitsluiten. De wereld kan soms zo hard zijn :'(

  • Reply
    Marloes
    06/06/2017 at 06:23

    Oh wat heftig lijkt me dat helemaal omdat je je kind de hele wereld gunt! Gelukkig heeft hij nu zijn plekje kunnen vinden op school en bij de rugby club.

  • Leave a Reply