4 In mama verhalen/ Persoonlijk

Mijn niet horror bevallingsverhaal

Mijn niet horror bevallingsverhaal BMelloW.nl.

Steeds minder vrouwen willen thuis bevallen. Ze verkiezen het ziekenhuis boven het knus thuis bevallen. Pijn bestrijding is een belangrijke keuze om in het ziekenhuis te bevallen. De blijde verwachting lijkt wel plaats te hebben gemaakt voor angstige verwachting. De vele horror bevallingsverhalen helpen natuurlijk ook niet. Waar zijn de positieve bevallingsverhalen gebleven? De kick in de butt, you can do it verhalen.

Gisteren vertelde ik mijn kijk op het thuis bevallen met de voor en nadelen van thuis bevallen en wat tips. Vandaag neem ik je mee in mij bevallingsverhalen.

Mijn niet horror bevallingsverhaal nummer 1.

De eerste bevalling is denk ik voor iedereen het spannendst. Het onbekende, niet weten wat er gaat gebeuren.

Ineens moest mijn toch al schone huis van onder tot boven schoon. Het moet extra schoon want de baby gaat komen. Geen idee waar ik dat op baseerde maar het moest nog een keer extra schoon. Nesteldrang of zoiets.

Die avond ging ik laat slapen. Ik was onrustig al wist ik niet waarom. Ergens in de nacht moet ik toch in slaap zijn gevallen. In de vroege ochtend werd ik wakker. Het was inmiddels twee dagen na de 40 weken. Mijn buik rommelde. Maar het was anders dan de afgelopen dagen. Maar wat dat wist ik nog niet. Een uurtje later ben ik toch maar de verloskundige gaan bellen en mijn moeder. Ze stonden ongeveer tegelijk op de stoep.

Mijn niet horror bevallingsverhaal nummer 1. Het vervolg.

Het echte werk was begonnen, zo vertelde de verloskundige mij.  Nog snel belde ik mijn vader om hem in te lichten dat hij opa zal gaan worden. Naar alle waarschijnlijkheid die dag nog. Ondanks de vele horror verhalen waarbij vrouwen 3 dagen bezig waren, was ik er van overtuigd dat ik die dag nog zou bevallen.

De weeën kwamen voorspoedig en steeds sneller op elkaar. Bij elke wee hield ik mijn eigen filosofie en mijn moeder haar pijn uitleg in mijn hoofd. Ik consenteerde me alleen op mezelf en de pijn. Ondanks dat was de pijn best heftig en moest ik met grote regelmaat overgeven. Maar als dit alles is mocht ik niet klagen, vond ik.

Mijn weeën waren heftig maar mijn vliezen wilde niet breken. Dit moesten ze op een gegeven moment dus toch doen. Dit voelde niet prettig. Maar met alle pijn die je lichaam toch al moet verduren was dit niks.

Was het rommelen in mijn buik rond 6 uur in de ochtend begonnen. Rond 13.00 kreeg ik te horen dat ik mocht gaan persen. Met 10 minuten was mijn zoon geboren.

Doodeng vond ik het maar. Een baby. Ik was totaal geen baby’s gewend en vond het kleine hulpeloze wezentje maar wat eng. Ineens had ik hem in mijn handen. Wat als ik hem nu laat vallen. Moet ik hier vanaf nu voor gaan zorgen. Heeft hij al die tijd in mij gezeten? Is dit nu mijn zoon? Zoveel vragen en dingen flits in een fractie van een seconde door me heen.

Mijn niet horror bevallingsverhaal nummer 1. Het vervolg.

En ineens werd mijn zoon me afgenomen. Ik kreeg vaag mee dat ik een spuit kreeg om het bloeden te stoppen. Kennelijk had ik veel bloed verloren. Om me heen was het een drukte en mogelijk lichte paniek. Ik kreeg het allemaal niet echt mee. Ineens had ik een voor mijn gevoel mega spuit in mijn bil.

Was ik daarnet nog bevallen op een baarkruk in de woonkamer, moest ik nu door meerde naar mijn bed gebracht worden. Liggen moest ik. Waar ik ben bevallen van de placenta kan ik je eerlijk waar niet meer vertellen. Na wat te moeten eten en drinken kwam ik langzaam weer bij mijn positieve.

Later kreeg ik te horen dat ik heel veel bloed ben verloren. Even was er een twijfel of ik naar het ziekenhuis moest. Gelukkig hield het bloeden snel op. Al had ik op dat moment met spoed naar het ziekenhuis gemoeten. Ik denk niet dat ik het bewust had mee gekregen. En ondanks dit voorval kan ik alleen maar positief naar mijn bevalling kijken. Het was een snelle bevalling. Zeker voor een eerste kind. Maar het mag ook wel gezegd worden dat dit ook zeker tot de mogelijkheden hoort.

Mijn niet horror bevallingsverhaal nummer 2.

Bij nummer twee weet je al wat je te wachten staat en keek daar dan ook minder tegen op. Ook nu koos ik weer voor een thuis bevalling. En ook nu zou ik weer op de baarkruk bevallen. De neerwaartse druk vond ik erg fijn. En zorgde dat ik minder kracht hoefde te zetten bij het persen. Bovendien kreeg ik bij het liggen zulke extreme rug weeën dat ik liever zat.

Tip:

Vraag naar de mogelijkheden bij je bevalling. Bespreek je opties. Een baarkruk is altijd in de buurt en kan zomaar een uitkomst zijn. Je kan het altijd proberen. Het hoeft natuurlijk niet te werken voor je. Maar daar vertel ik zo meer over.

Ook dit keer was ik die dag onrustiger dan andere dagen. En nu lukte het slapen mij die nacht helemaal niet. Dag 40+ 2 was ook nu aangebroken. En ook nu was het zondag. Rond 1 uur snachts ga ik mijn bed uit. Ik wilde wat gaan drinken. Misschien wat rond slenteren in huis. Mezelf moe maken.

Maar tijdens het opstaan liep ineens water langs mijn benen. Zal dit dan het breken van je vliezen zijn? Aangezien bij nr 1 het niet vanzelf ging had ik hier geen ervaring mee. Ik maakte nog rustig een sopje om het op te dweilen. Daarna zou ik wel even gaan douchen.

Op het moment dat ik onder de douche ging staan kwamen de weeën als een stormvloed over mee heen. Van geen wee naar achter elkaar en heftig. We besloten toch maar de verloskundige te bellen. Maar omdat er nog geen regelmaat in de weeën zat en het nog maar net was begonnen was er geen haast geboden. De verloskundige zou er met een uurtje of wat wel aan komen. Mijn moeder inmiddels ingelicht zou er ook in alle rust aan komen.

Mijn niet horror bevallingsverhaal nummer 2. Vervolg.

Mijn storm aan weeën werd steeds erger. Dit keer vonden de weeën vooral in mijn onderrug plaats.  Met een vent inmiddels in paniek. Bang dat hij het alleen moest gaan doen. Hij was nog nooit zo blij om mijn moeder te zien als die dag. Gelukkig hij hoefde het niet alleen te doen. Zo dacht hij. Ik dacht gelukkig mijn moeder is er. Geen stress kip meer.

Kort na de komst van mijn moeder kwam de verloskundige. Ze schrok toen ze mij zag. Ik was klaar om te baren. Mijn kind in mijn armen te houden. En zij kwam tot de conclusie dat ik mocht gaan persen. Was kind nr 1 er na een paar keer persen zo uit. Bij deze moest ik een stuk meer moeite doen. Die schouders. Pffft die deden wel pijn. Na 20 minuten persen mocht ik ook hem vast houden. Mijn zoon. Een bijna 4 kg baby. Zo veel groter en steviger dan zijn voorganger.

Deze zwangerschap was de makkelijkste maar ook de bevalling. In nog geen 3 uurtjes ging ik van vliezen gebroken naar een kind in mijn armen. Het ging zo snel dat het best wel even duurde voor dat mijn hersens dit geregistreerd hadden. In dit geval had ik het ziekenhuis nooit gehaald.

Mijn inmiddels oudste zoon werd na de bevalling wakker gemaakt door oma. Die had niks meegekregen. Van al het paniek.

Mijn niet horror bevallingsverhaal nummer 3.

Ook deze dag voelde ik me minder lekker dan normaal. Mijn zoons moesten die woensdag middag uit school gehaald worden. En omdat ik me niet goed voelde belde ik mensen in mijn omgeving om te vragen of ze de jongens uit school konden halen. Maar niemand gaf thuis. Dus dan maar zelf de jongens uit school halen.

Met veel pijn en moeite lukte het me. Elke paar stappen moest ik op adem komen. Het voelde alsof er bij elke stap een kind uit kon vallen. Maar dit gevoel had ik al dagen en keek hier dan ook niet vreemd van op. Bij thuiskomst ging ik na de lunch liggen op de bank. Even tot rust te komen.

Ik vertrouwde het uiteindelijk toch niet en belde de verloskundige. Het zal wel loos alarm zijn dacht ik nog. Ondanks dat belde ik ook maar mijn vriend. Kort na elkaar kwamen ze binnen.

Het bleek geen loos alarm. Mijn schoonvader werd gebeld om de jongens mee te nemen. Hun koffer om uit logeren te gaan stond al dagen klaar. Mijn koffer voor het ziekenhuis daarentegen niet.

Mijn niet horror bevallingsverhaal nummer 3. Vervolg.

Kort daarna zou het wel gebeuren. Ik verwachte ook nu een snelle bevalling. Maar met 2 uurtjes en 8 cm op de teller beef het stil. De kracht van de weeën namen af. Maar ik had vanaf het begin al persdrang. Het niet mogen persen is zo frustrerend. Heel frustrerend!!!

Na nog een uurtje of wat kwam er nog weinig schot in. Op 9,5 cm bleef het stil heel stil. Ik mocht proberen de persen. Misschien dat het zou helpen. Eindelijk dacht ik nog. Maar na een uur persen zat er nog geen schot. in. Elke keer als ik perste voelde ik wel dat ze zakte maar na de perswee schoot ze meteen weer terug. Hoezo frustrerend.

Ik werd boos en zat vol frustraties. Uiteindelijk kwamen ze er achter dat mijn blaas vol zat. Ik moest gaan plassen. Maar hoe moet je gaan plassen als je niet mag persen? De kans dat je dan toch gaat persen is groot. Dus dan maar een katheter.  Daar gaan we weer. De door mij zo gevreesde naald. En ik kan je ook echt wel verzekeren dat dit geen pretje is.  Ik vloekte alles bij elkaar.

Maar daarna mocht ik dan eindelijk gaan persen. Nu zal ze wel komen. En ook nu weer bleken mijn weeën niet krachtig genoeg. Ik was moe en er klaar mee. Ik wilde ineens niet meer zitten op de baarkruk, ik wilde liggen. Iets wat ondenkbaar was bij mijn vorige bevallingen. Eenmaal liggend werden de weeën krachtig. En na een paar pers weeën mocht ik dan eindelijk mijn dochter in mijn armen houden. Al met al duurde de bevalling niet meer dan 5 uurtjes. En kwam mevrouw met precies 40 weken.

Mijn conclusie:

Zo zie je maar dat ondanks dat ik ook wel wat tegen slagen had ik toch echt geen horror bevalling hebt gehad. Ik kan er bij alle drie positief naar kijken. En ik hoop dan ook dat mijn positieve niet horror bevallingsverhalen  je doet inzien dat het ook echt wel goed kan gaan.

En of je nu voor thuis of ziekenhuis kies, pijnbestrijding of niet. Ik hoop dat mijn verhaal je meegeeft dat het allemaal mogelijk is. Wij vrouwen zijn gemaakt om te bevallen. En ook jij kan het. Voor als jij nog moet bevallen. Succes.

Lees ook eens: Nutteloze kraamcadeau’s

Denk je wat te hebben aan mijn verhaal? En hoe was jouw bevalling?  Heb jij ook de baarkruk gebruikt, zo ja hoe vond jij dat? Ik ben benieuwd naar jouw verhaal.

Melanie mijn naam. BMelloW.nl

Volg jij mij al op: Pinterest, Facebook, Instagram, Twitter  & Google+

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply
    Sjoukje - meergeldminderstress
    07/03/2017 at 13:23

    Wat fijn om te lezen, zo’n niet-horror verhaal! Die van mij waren allebei in het ziekenhuis, maar ook zeker geen horror-stories gelukkig. De een met een pomp en ruggenprik, de andere zonder pijnbestrijding en gedoe. Bevallen vind ik geen prettig fenomeen, maar alles bij elkaar mag ik ook zeker niet klagen.

    • Reply
      BMelloW
      08/03/2017 at 08:54

      Ik denk dat niemand het bevallen een prettig fenomeen vind. Ik ook niet. Als er iemand is die het fijn vind dan snap ik daar niks van. lol Fijn dat jij ondanks het ziekenhuis het als een fijne bevalling hebt ervaren. ik hoopte met mijn berichten een tegen geluid te geven tegen al het negatieve horror verhalen. Leuk om te lezen dat het in het ziekenhuis ook mogelijk is. Zelf kan ik over het ziekenhuis niks vertellen. Dus vind ik dit erg leuk om te lezen.

  • Reply
    Vlijtig Liesje
    07/03/2017 at 09:18

    Ik heb 5 bevallingen gehad, waarvan 3 gelukkig thuis. Bij de eerste en laatste belandde ik helaas in het ziekenhuis. De thuisbevallingen vond ik echt veel en veel fijner.

    • Reply
      BMelloW
      08/03/2017 at 08:51

      wauw 5 bevallingen. dat verdiend al een buiging. Leuk een groot gezin. Wel fijn dat je het thuis bevallen hebt mogen ervaren. En dus ook weet hoe de twee opties zijn. De voor en nadelen.

    Leave a Reply