3 In Persoonlijk

Hoe gaat het nu met mij? Even bij kletsen.

Hoe gaat het nu met mij_ Even bij kletsen.

Als je van de een op de andere dag vrijwel niks meer kan, dan is dat schrikken. Dan staat je leven even stil. Een lange periode van onzekerheid begint. Nu weken later….. Hoe gaat het nu met mij? Even bij kletsen.

Al een lange periode ging het niet zo top met mij. Voelde me niet fit. Bloggen ging me steeds moeilijker af, ondanks de ton aan inspiratie en ideeen. En dan ineens kan je niks meer. Het klinkt erg gedramatiseerd maar ik kon echt niks meer. Mijn handen deden het ineens niet meer.

Lees ook eens: waarom staat mijn blog even stil

Vingers bewegen was al een opgaven. Aan en uitkleden dat ging niet. Ik leefde de eerste weken in mijn leggings en joggingbroeken. Die kon ik immers met mijn duimen omlaag en omhoog krijgen.

Ik ben geen klager. Ondanks de pijn en de beperkingen ben ik gaan zoeken naar wat ik wel kan. Hoe ik dingen toch mogelijk kon maken. Mijn gewrichten in beweging houden. Zodra ik dat niet doe worden ze stram en pijnlijker dan wanneer ik ze wel beweeg.

Even bij kletsen

Langzaam aan kan ik steeds meer. Schrijven gaat me nu weer goed af. Al is het met een bibberige handschrift en zo nu en dan pijnlijk. Ik kan weer schrijven. Typen blijft pijnlijk maar zolang ik er maar niet te lang mee bezig ben is het te doen. Lopen blijft een dingetje. De ene dag krijg ik naar een paar meter al veel pijn en de andere dag heb ik weinig tot geen last. Een dagje er op uit zit er dan ook niet in. Dit vind ik vooral voor mijn kinderen erg vervelend.

Tja pijn, gelukkig heb ik een hoge pijngrens en zit ik nog steeds aan de ontstekingsremmers en pijnstillers. Pijn dat ben ik nu wel gewend. Ik ga gewoon door. Je moet wel. Zeker als mama van drie koters. Zoals ik al zei klagen zit niet in mijn aard. Doorzetten en kijken naar wat ik wel kan…. In plaats van wat ik niet kan.

Hoogtepunt

Als ik zeg dat ik vorige week een nieuwe mijlpaal bereikte dan bedoel ik ook dat het een mijlpaal is. Voor een ieder normaal werkende en functionerende persoon zal denken…. Wat is hier zo bijzonder aan?

Maar als je letterlijk niets meer kon met je handen is elke vooruitgang een mijlpaal. En zo ook dit, voor mij. Ik kon zowaar de was ophangen. De wasknijper indrukken en werkelijk waar een kledingstuk ophangen. Dat zoiets kleins al een euforisch moment oproept. Eindelijk was ik in staat om zelf de was te doen. Niet meer af te wachten tot iemand het doet.

Mijn gezin

Geestelijk is het voor mij zo nu en dan een uitputtingsslag. Maar voor mijn gezin zeker ook. Van een vrouw, moeder die alles draaiende hield naar een vrouw die aangekleed moest worden. Kinderen die op zichzelf zijn aangewezen. Niks kon ik in het huishouden doen. En nog steeds kan ik weinig in het huishouden doen. Dat vraagt veel van hun.

Mijn dochter moest van de een op de andere dag zichzelf leren aan en uit te kleden. De oudste moest ineens alles koken. Het huishouden kwam (en komt nog steeds) volledig op de schouders van mijn drie mannen in huis.

In crisis momenten weet je pas echt wat je aan je familie en vrienden hebt.

Ziekenhuis

Van de week kon ik dan eindelijk terecht in het reumacentrum in Amsterdam. Al weken leefde ik naar deze dag toe. Ik wil antwoorden. Weten wat er nu met mij echt aan de hand is. Hoe het nu verder moet.

Maar ook dit keer kwam ik er teleurgesteld uit. Met de neus ben ik op de feiten gedrukt over de ernst van leven met reuma. ( De meest schrijnende gevallen zie je voorbij komen. Sta ik daar over een paar jaar ook zo bij?) …..Weg met die gedachten. blijf positief. Maar het maakt je wel bewust. Uiteindelijk ben ik nu goed onderzocht en nu specifiek op reuma. Weer buisjes vol bloed mogen doneren voor onderzoek. Mij in de meest onmogelijke bochten mogen begeven voor foto’s. Zo’n beetje elk gewricht in mijn lijf staat nu prachtig gedocumenteerd op de foto.

Over drie weken kan ik weer terecht en dan zal ik de uitslag weten. En zal er een plan van aanpak geschreven worden. Een klein hoopvol iets is dat ik heel misschien een virus infectie had opgelopen. Maar met de vele reuma gevallen in de familie ga ik van reuma uit. Geestelijk aan het voorbereiden op een leven met reuma. En als het dat niet is….. dan valt het mee.

Bloggen

Het bloggen gaat me steeds beter af, Maar wat ik al zei een berichtje tikken blijft een pijnlijk iets. Zoals je misschien al gemerkt hebt ben ik wel meer aan het bloggen. En probeer ik actiever te zijn op sociale media. 6 dagen in de week bloggen blijkt voor nu toch nog vaak te veel. Dus vraag ik nogmaals om begrip. Wel ga ik bij deze vast leggen dat ik elke dinsdag, donderdag en zaterdag met een blog online kom. De woensdag en vrijdag ga ik heel hard mijn best voor doen. Maar beloof ik niks. Zie het als een bonus. 

Even niet zo actief zijn en minder kunnen heeft me overigens wel aan het denken gezet. Wat als dit het blijvend gaat zijn. Wat kan ik dan wel. Hoe gaat het dan verder met mij en mijn blog?

Ik heb voor mijzelf opgeschreven wat ik wil met mijn blog. Na bijna 1,5 jaar bloggen is mij dat wel duidelijk. En met een groep meiden en mede bloggers om mij heen ben ik alleen maar meer geïnspireerd geraakt. Mijn doelen en wensen voor 2018 daar wil ik er een groot aantal van verwezenlijken.

Ga voor wat je wil. Wacht niet tot morgen. Immers kan morgen wel eens heel anders zijn dan je voor ogen had.

Wat er precies allemaal gaat veranderen daar kom ik later op terug. Ik ben nu een plan aan het schrijven. Als ik alles voor mezelf duidelijk hebt zal ik er meer over vertellen….

Zo ik heb je weer kunnen bij kletsen op de hoogte gebracht over de stand van zaken. Maar ik heb toch een aantal vragen. Het zou mij zeker helpen. Wat zou jij graag willen zien op mijn blog? Meer over lezen of een DIY waar je graag meer over wilt leren? 

Melanie mijn naam. BMelloW.nl

Volg jij mij al op: Pinterest, Facebook, Instagram, Twitter & Google+

You Might Also Like

3 Comments

  • Reply
    Kreanimo
    20/05/2018 at 16:50

    Blij dat je toch weer vooruit kan. Heb veel aan je gedacht.
    Ik hoop op veel bonus artikelen, dan gaat het goed met je…

  • Reply
    Dewi
    20/05/2018 at 09:22

    Fijn om te lezen dat het wat beter met gaat Mel! Je bent er nog niet maar beetje voor beetje. Ik ben blij voor je dat je weer een beetje kan bloggen. Sterkte X

  • Reply
    Cynthia
    20/05/2018 at 08:35

    Hey Meis, wat een verhaal. Wat erg voor je, en wat kan het leven dan ineens veranderen. Reuma is vreselijk. Ik heb het ook in lichte mate en zo nu en dan. Maar een paar jaar geleden had ik vaak veel pijn. En dat is dan lichte mate. Heel veel sterkte, ik hoop dat je geen reuma hebt en je hoort wat het dan wel is. Verder vind ik persoonlijke stukken altijd fijn. Wellicht kun je daar in de toekomst meer mee. Veel succes met de plannen!! En een dikke knuf!!

  • Leave a Reply