Ik deed laats een oproep aan mensen die kinderen hebben die anders zijn, of zelf anders zijn. Het anders zijn kan van alles zijn. Van hoogbegaafd tot een zeldzame ziekte. Met deze rubriek hoop ik op meer begrip en op steun. Een herkenning in het verhaal, het anders zijn. Vandaag lees je het verhaal van Saskia.

Ik zal mezelf even voorstellen.

Hallo ik ben Saskia, uit de jaren ’80 en woon samen met mijn man en katten in een klein dorpje in Zuid-Holland. Ik hou erg van lezen, thee drinken, katten/otters/eekhoorntjes en ben verliefd op Londen. Daarnaast blog ik op mijn persoonlijk lifestyle blog iliveformydreams.com al ruim 10 jaar met heel erg veel plezier.

Het verhaal van Saskia.

Ik ben dus Saskia. En ik heb dyscalculie. Dyscalcu-wattes? Hoor ik je al denken. Het woord, waar als je hem typt een rood golfje onder krijgt omdat het niet herkend wordt. Nog steeds is het een vrij onbekend begrip en is er veel onbegrip over wat het precies inhoud. Daarom ook dit artikel: om mensen bewust te maken van deze problematiek.

Ik schreef zelf op mijn blog al 2 artikel erover. Hier en hier te vinden. Daarnaast stond ik in 2010 in de YES met een artikel over dyscalculie: deze kan je hier lezen (wachtwoord kan je aanvragen via mijn contactformulier of social media)

Wat is dyscalculie?

Dyscalculie is een rekenstoornis. Het woord dyscalculie komt uit het Grieks en Latijn en betekent: slecht kunnen rekenen. Dyscalculie komt ongeveer even vaak voor als dyslexie, echter wordt deze aandoening minder erkend terwijl het net zo storend is voor een persoon als iemand met dyslexie.

Eigenlijk mis ik dus gewoon de basis voor het kunnen rekenen. Iets was niet op te lossen is met harder leren of herhaling. Het zit er gewoon niet in of is snel weer vergeten.

Wanneer kreeg ik door dat ik anders was?

Ik had veel meer moeite op de basisschool met de basis. Kinderen uit mijn klas vlogen door een rekenboekje heen, terwijl ik nog naar pagina 1 aan het staren was. Geen flauw idee wat ik moest doen. Ik heb op de basisschool ook bijles gehad, maar dit heeft niet veel bijgedragen. Wel, op de fiets naar school was mijn moeder altijd bezig met rekenen. Zo moest ik bijvoorbeeld de tafels hardop zeggen achterop de fiets. Niet dat ik wist dat het betekende, maar het heeft wel een basis gelegd om een deel van rekenen te kunnen.

Daarnaast was de middelbare school ook geen pretje. Rekenen komt namelijk niet alleen voor in Wiskunde. Maar ook in geschiedenis, economie, biologie en scheikunde, om een paar voorbeelden te noemen. Het lastige vond ik dat ik niet serieus werd genomen op school. Ik leerde gewoon niet volgens de leraar (die meerdere malen gesprekken hebben gehad met mijn ouders). Terwijl ik weken lang heb zitten blokken ervoor. Dit voelde heel vervelend, aangezien er inderdaad klasgenoten waren die niet leerde, deed ik dit namelijk wel. Ik wilde zo graag, maar kwam het er gewoon niet uit. Gelukkig heb ik altijd ouders gehad die me 100% hebben gesteund hierin.

Welke weg is er toen bewandeld?

Voordat ik begon met mijn vervolg opleiding besloten mijn ouders, die sterk het vermoeden hadden dat ik dyscalculie had, mij te laten testen. Dit werd gedaan in Utrecht bij een deskundige. Hij was al 25 jaar bezig om te kijken welke problemen er waren. Ik heb een hele dag hardop moeten rekenen. Hoe ik dingen uitreken, hoe ik op dingen kwam en wat ik dacht. Ik heb mezelf allerlei foefjes aangeleerd zodat ik, met enige omweg wel op het juiste antwoord kom. Dit was vroeger namelijk niet het geval.

Het grootste compliment dat ik kon krijgen was dat hij het knap vond hoe ik op het juiste getal kwam. En dat hij in al zijn ervaring nog nooit iemand op deze manier had laten rekenen. Na een aantal dagen hoofdpijn ervan te hebben gehad was het me meer dan waard. Ik kreeg een verklaring waarop stond dat ik inderdaad dyscalculie had.

Hoe was het om een uitslag te krijgen voor jou en je familie?

Het heeft niet veel impact gehad, aangezien we altijd al wisten dat dit een deel was wat ik niet kon. Wat ik hierboven al zei, mijn ouders hebben me altijd gesteund hierin en nooit gedacht dat ik me aanstelde. Daar heb ik erg veel geluk mee gehad en ben ik ze nog steeds dankbaar voor. Wat wel veranderde was mijn schooltijd, aangezien ik bij mijn vervolg opleiding ook het vak rekenen kreeg. Echter mocht ik door mijn verklaring er langer over doen en sommige dingen uitrekenen met een rekenmachine.

Daarnaast begrijp ik 1 ding nog steeds niet: ik kreeg een groter blad. Een grotere letter geven aan iemand met dyslexie is handig, een groter cijfer aan iemand met dyscalculie niet. Een 8 blijft een 8. Groot of klein. Zo kon je ook zien dat het helemaal nog niet bekend was en wat ze ermee aan moesten.

Lees ook eens: Het verhaal van Gera. Zij verteld het verhaal over haar zoon die zowel de diagnose Asperger en ADHD heeft.

Hoe reageerde je omgeving voor en nadat je de uitslag kreeg?

Niet iedereen weet dat ik dyscalculie heb. Niet dat ik me ervoor schaam maar het is niet iets wat altijd ter sprake komt. Daarnaast, in mijn werk is het prima te doen met de cijfers waarmee ik moet werken. Ik werk als pedagogisch medewerker en moet tellen met uitstapjes of moet een urenlijst invullen bijvoorbeeld. Hier ben ik in de loop der jaren gewoon erg handig in geworden. Daarnaast ben en blijf ik nog steeds de Saskia die ik al was, met of zonder verklaring.

Wat is typisch Sas met dyscalculie?

  • Ik pin liever dan dat ik contant afreken
  • Ik heb liever een ‘normale klok’ dan een digitale
  • Rekeningen over maken doe ik bijna nooit
  • Afstanden in km zeggen me niets. Ik kan daar geen beeld bij halen
  • Taarten bakken is dus soms ook een probleem met hoeveelheden.
  • Ik maak van alles met rekenen even getallen om op te tellen
  • Oneven tellen, om even verder te borduren op hierboven, kan ik dus niet.
  • Delen is ook altijd nog steeds een probleem
  • Ik tel vaak in kwartjes als ik iets moet berekenen (25,50,75,1)
  • Ik tel soms nog op mijn vingers.
  • Soms draai ik cijfers gewoon om. 35 wordt bijvoorbeeld 53.

Ik hoop dat er anno 2017 wat meer begrip komt voor kinderen die zoiets hebben. Mijn school periode heb ik me totaal niet serieus genomen gevoeld door mijn leraren. Was er wat meer begrip en misschien wat meer ondersteuning geweest, zou ik de lessen waar rekenen in voor kwam misschien wel wat prettiger (en vooral leerzamer) hebben ervaren.

Mocht je na dit artikel nog vragen over dyscalculie hebben dan kan je een reactie onder dit artikel achter laten of contact opnemen via mijn email: contact@iliveformydreams.com Ik wil Melanie erg bedanken dat ik mijn verhaal mocht doen in deze rubriek.

Dit was het verhaal van Saskia.

Bedankt voor je verhaal. Ik herken mijzelf in jouw verhaal. Zelf heb ik dan geen dyscalculie maar dyslexie. Ook bij mij werd het niet gezien. Ik was dom en lui volgens leraren. Ik liep een enorme leerachterstand op. Pas na erkenning werden er stappen ondernomen. Te laat ik was al 11 jaar. Ik heb me door school heen moeten worstelen. Het had zo veel leuker en makkelijker voor mij kunnen zijn. Trucjes heb ik me ook eigen gemaakt met bepaalde woorden. En ook ik draai getallen heel vaak om als mensen een getal tegen mij zeggen moet ik heel goed na denken hoe je het schrijft. Ook hier heb ik een truc voor bedacht. Grappig om de overeen komsten tussen dyscalculie en dyslexie te zien.

Wat vind je van het verhaal van Saskia? Herken jij jezelf of je kind in haar verhaal? Heb je misschien zelf een kind met dyscalculie? Heb je ooit van dyscalculie gehoord?

Denk je na aanleiding van Saskia haar verhaal, Dit wil ik ook wel. Heb jij een kind dat anders is, of ben je zelf anders. Dan ben ik op zoek naar jouw en je verhaal. Ga naar ik zoek jou en lees daar voor meer informatie. Of stuur een email naar bmellowblog@gmail.com onder vermelding mijn kind is anders.

Melanie mijn naam. BMelloW.nl

Volg jij mij al op: Pinterest, Facebook, Instagram, Twitter  & Google+

Pinnen op Pinterest? Gebruik dan AUB de onderstaande ↓ afbeelding:

Mijn kind is anders Het verhaal van Saskia over dyscalculie

Pin It on Pinterest

Share This