Moeder zijn. Als kind had ik niet zo nodig de drang om moeder te worden. Zelfs niet toen langzaam aan iedereen om mij mij heen kinderen kreeg. Nadat mijn nichtje van mijn leeftijd een kind kreeg keek mijn moeder me toch wel smekend aan. Wanneer maak jij mij toch oma. Tja wanneer. Ik was er gewoon niet mee bezig. Feesten, beesten en reizen dat deed ik . Werken om naast mijn huis, kleding en feest verslaving te bekostigen. Ik ga toch niet mijn geld uit geven aan een kind.

Kinderen ik vond ze leuk van anderen maar voor mezelf!!! Nee, ik was er totaal niet mee bezig. Ik was nog jong. Kinderen komen ooit wel, of niet. Misschien kan ik ze wel helemaal niet krijgen. Ook goed, dacht ik toen. Als de drang er dan ooit kom adopteer ik wel een kind. En ondanks ik nu drie kinderen heb denk ik daar nog steeds zo over. Makkelijk praten ik weet het. Maar geen kinderen hebben had ik ook mee kunnen leven. Daar ben ik van overtuigd.

Sommige mensen zijn geboren om ouders te worden. Dat zit er al van jongs af aan in. Ze wensen later papa of mama te worden. Ik kan het mij niet heugen dat ik dat ooit hebt gezegd. Ze kunnen haast niet wachten tot ze kinderen kunnen krijgen.  Was of ben jij er zo 1tje? Of wakkerde het vuurtje pas later?

Als mensen mij vroegen wil jij later kinderen zei ik altijd. Geen idee, Ik zie het wel. Of ik ga voor een carrière of voor kinderen. En eerlijk gezegd wist ik niet of ik wel kinderen wilde. Wilde ik wel kinderen hebben in een steeds egoïstischer wordende wereld. Een wereld die steeds meer bedorven lijkt te worden. Ben ik geen egoïst als ik juist kinderen neem. Tja als tiener waren dat al de dingen wat er in mijn hoofd afspeelde.

Weet je ik begrijp mensen zonder kinderen maar al te goed. De dingen waar ik zo van hou ben ik toch echt kwijt. En waar ik toch echt veel moeite mee hebt gehad als startende moeder is dat ik mijn vrijheid ineens kwijt was.

( lees Amsterdam mijn haat liefde voor de stad. voor meer details)

Dag vrijheid.

Ik hield van mijn vrijheid en dit was dan ook 1 van de dingen waarom ik geen haast had om aan kinderen te beginnen.Om mij heen zag ik wat het voor een invloed had, het hebben van kinderen. Ik hield het wel bij dagjes uit mee nemen van andermans kinderen. Lekker verwennen en dan weer thuis afleveren.

Je moet van mij weten dat mijn drang naar vrijheid altijd groter is geweest dan de drang naar kinderen dan wat dan ook. Vanaf dat ik klein was zei ik al later als ik groot ben (16 wel te verstaan) dan vertrek ik naar Amerika dan ga ik daar wonen en kom ik nooit meer terug naar het stomme Nederland. Nu weet ik wel beter. Ik zou er voor geen goud willen wonen. Maar toen zag ik Safe by the bell, Growing pains, Full House en Beverly Hills 90210 als een ideaal. En zo zag ik Amerika. Het beloofde land. Daar ben je kind voor denk ik dan.

Maar goed mijn drang naar vrijheid is altijd heel groot geweest. Ik denk dat dat er ook aan bij heeft gedragen dat ik om mijn 16de gestopt ben met school en ben gaan werken. Op eigen benen staan. Op mezelf gaan wonen. En dat deed ik dus ook. Vanaf mijn 16de stortte ik me in het uitgaansleven. Soms een periode wat minder maar al met al vanaf mijn 16de.

25 En dan?

Ineens was ik de 25 gepasseerd. Steeds meer nichtjes om mij heen hadden inmiddels al kinderen. Ja zelf die jonger waren dan ik. De grootste gedeelte van mijn vrienden bevond zich net als ik in het uitgaansleven en hadden geen kinderen. In het dagelijks leven had ik er maar weinig mee te maken, het fenomeen dat kinderen heet. Ondanks leuke nieuwe aanwinst in de familie kon ik er niets mee. De gedachten dat ik een kind zou hebben. Nee dat was het laatste in mijn gedachten. Zelf nu ik de 25 gepasseerd ben en op weg ben naar de 30. Nee zelfs nu gaan mijn eierstokken niet rammelen. Tot grote teleurstelling van mijn moeder.

Waarom dan toch kinderen?

Ik raakte onbedoeld zwanger en kwam er pas met 4 maanden achter. Weghalen kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Het was al een compleet mens. En dat groeit in mij. Ik zou het gaan doen. Zorgen voor mijn kind. Ik heb een huis en werk. En mijn moeder woonde 5 minuten bij mij vandaan. De vader was in geen wegen of velden meer te vinden nadat ik het hem vertelde. Maar dat ik goed voor een ander verhaal.

Ik denk nu nog steeds wel eens wat als ik toen niet zwanger was geraakt was ik er dan wel ooit voor gegaan? Eerlijk gezegd denk ik van niet. Ergens denk ik dat ik dan nu nog steeds de beest uit hing.

Ergens is mijn oudste zoon mijn redding geweest.

Ik besef het me maar al te goed dat mijn leven heel erg is veranderd zins mijn oudste zoon. Niet alleen was ik mij zo geliefde vrijheid kwijt maar ook kreeg ik ineens te maken met verantwoordelijkheden. Wauw dat was heftig. Ineens had ik een klein hummeltje in mijn handen. Met grote blauwe kijkers. En blond, later krullend haar. Mijn engeltje. Of beter gezegd bengeltje.

Ik heb het echt wel zwaar gehad. Niet alleen omdat ik het allen moest doen. Mijn zoon was ook continu ziek.

Lees: Mijn kind is anders.

Waarom dan toch nog meer kinderen?

Ondanks dat kinderen niet in mijn toekomst beeld zat. Ondanks dat wist ik wel dat ik het niet bij 1 kind zou laten. Ik heb altijd in een  groot gezin willen wonen maar zelf nooit gehad. Voor mijn kinderen wilde ik dat anders doen. Zij zullen nu weten wat het is om in een groter gezin op te groeien. En natuurlijk zullen hun daar niet altijd blij mee zijn. Hopelijk zien ze later als ze groot zijn dat het toch echt wel heel gezellig was.

Hoe kijk ik nu tegen het moeder zijn aan?

Eerlijk gezegd heb ik pas zins mijn dochter haar geboorte dat ik het echt leuk vind. Ik besefte me na haar geboorte dat ik zoveel minder bewust mijn zoons heb beleeft. Misschien beleef je een eerste kind zo en zo minder bewust. Leef je niet veel meer in een roes? Alles nog leren. Misschien is het omdat ik er toen pas echt klaar voor was. Ja ook mijn eierstokken zijn uiteindelijk gaan rammelen. Ik geniet nu zo veel meer van het moederschap. Ondanks dat mijn kinderen me af en toe het heel moeilijk maken. Nu zie ik ze pas echt. Mijn dochter heeft mijn gezin ook hechter gemaakt. De jongens zijn twee haantjes en gunnen elkaar niks. Heel jammer. Maar voor hun kleine zusje hebben ze alles over. Zo mooi om te zien. Ze beschermen haar met hun leven. Vooral mijn oudste zoon.

Moederschap of ouderschap zal in mijn ogen nooit zaligmakend zijn. En ik snap mensen die er bewust voor kiezen om ze niet te hebben als geen ander. Maar ik snap ook de mensen de ze wel hebben.

Soms kijk ik naar mijn kinderen en dan smelt er iets in mij. Een ongekend grote liefde die je alleen maar voor je kind kan hebben.

Wie over dit onderwerp ook een goed stuk schrijft is beineffable.

Herken jij dat gevoel als ouder? Het gevoel van smelten. Dat gevoel doet mij beseffen dat ik dol gelukkig met ze ben. En ze voor geen goud had willen missen. Hoe zat het met jou? Wist je altijd al dat je moeder wilde worden, of kwam dat ook pas veel later?

Melanie mijn naam. BMelloW.nl

Volg jij mij al op: Pinterest, Facebook, Instagram, Twitter  & Google+

Pin It on Pinterest

Share This